Yürümek ve yorulmak

Bizim çocuklar bebek arabasına binmekten pek hoşlanmıyorlar. Haklılar tabiki bütün gün evde kalıyorlar ve sıkılıyorlar. Fiziksel aktiviteye ve keşif yapmaya ihiyaçları var. E haliyle bebek arabaları onlar için kısıtlayıcı.

Bizim taraftada bebek arabaları bir zorunluluk çünkü serbest dolaşabilen çocuğun markette alışveriş yaparken kontrolü çok zor oluyor. Her şeye atılıp kurcalamak istiyorlar. Ya da kendilerince bir oyun geliştirip bir dükkanın içinde koşmaya başlıyorlar.

Çocukları arabaya oturmanın yolunun onları iyice yormak olduğunu keşfettik. Yormanın en güzel yolu da onlarla beraber yürütmek ama kucağa alma seçenekleri olmadan. Kucağa almak gittikçe ağırlaşan çocuklar için zor hem de onlar için kolaya kaçış yolu. 

Bir şey yapmadan önce dayanabilecekleri kadar yürüyüş planlıyoruz. Yürüyüşü biz de sevdiğimizden bu iki taraflı eğlenceli bir durum. Yürüyüşün sonlarına doğru ayak sürmeye başlıyorlar ki anlıyoruz yoruldular. Ve itirazsız bebek arabalarına oturuyorlar. Ve şanslıysak da uykuya dalıyorlar.

Kendim....

Bizimkiler konuşmaya başladıklarında ilk kullandığı kelimelerden birisi ilginç bir şekilde "kendim" oldu. Çocuklar doğuştan çılgınca bir özgüvenle doğuyorlar. Kendimizden ve etrafımızdan bildiğimiz gibi özgüven kaybı çocukların ilerideki hayatlarını Çok etkileyebiliyor.

Özgüven denince hemen risk de akla geliyor. Risk yapılan girişim sonucunda neleri ortaya koyabildiğimizdir. İşte meselenin en zor kısmıda burada. Çünkü risk değerlendirme potansiyeli çocuklarda yazıyla sıfır. Bu durumda cesaret gösteren onlar riski değerlendiren biz oluyoruz ama bu inanın çok zor birşey. Bir bakıma bıçak sırtı bir durum. Çocuğu bir taraftan deneyimlemesi için özgür bırakmak lazım diğer taraftanda başına bir iş gelmemesi için hep gözetmek ve olabilecekleri tahmin etmek. Biz onları biraz özgür bırakalım diye bir kaç ciddi tehlikeyi ucuz atlattık. Gerçekten  insanın kendisini riske atmasıyla çocuğunkini atması bambaşka birşey.

İngilizce'de çok sevdiğim bir ifade var: affordable risk. yani karşılığı ödenebilir bir nevi her zaman geri dönüşü olan risk.

Biz de "kendim" Ie başlayan aksiyonlarda böyle affordable risk alıp almadığına bakmaya çalışıyoruz.

Bir yıllık ana-babalık deneyimi

Bütün dünyadaki insanlar olarak farklarımıza rağmen çocuk yetiştirmekte karşılaştıklarımız üç aşağı beş yukarı aynı. Çizer Grant Snider ilk senede yaşadıkları ana-baba deneyimlerini çok sade ve öz bir şekilde çizmiş. Bu çizimler sanırım bizimde yaşadıklarımızı özetliyor.

 

Bir zamanlar zararsız olarak düşünülen eşyalar artık  tehlike doludur.

 

İnsan yeni korkular geliştiriyor.

En güzeli de bu sanırım. Anne baba olarak bir yılın sonunda bir şey çok açık o da kendimin (me) biz (we) haline geldiği.

Grand Snider'ın Incidental comics sayfaları harika çizimlerle dolu.